![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
|
Այսպես է սկսվում գլուխգործոցի «նախաստեղծ» տարբերակը.
Ամպշող գիշեր է. ահա քեզ Լոռու
Չքնաղ լեռները ձգվում են հեռու.
Այս լեռների մեջ յուր ավանդներով
Մի պարզ ժողովուրդ ապրում էր սիրով,
Եւ նորա հոգին հստակ էր ու վես
Իրան լեռների, աղբյուրների պես։
Այն օրից օրեր դեռ շատ չեն անցել
Եւ հասած վերքը դեռ չէ հնացել―
Լսվում են մեկ-մեկ հնոց երգերը
Եւ հին սերունդի բոլոր կրքերը―
Նրանց արատը, արարքն անվեհեր
Հնչող ձայներում պահում են անմեռ։
Ճանաչեցի՞ք։ :)
( Սա էլ վերստեղծված տարբերակի առաջին տողերը. )